Waar heb je Niek voor het eerst ontmoet en wat was je eerste indruk?

Voor mijn werk verhuisde ik destijds naar de provincie Zeeland. Ik ben, nadat ik een huis had gevonden, op zoek gegaan naar een bijrijdpaard. Begin augustus 2005 kwam ik via een oproepje terecht bij Niek. Ik had niet zoveel ervaring met Arabieren, maar wat me aansprak was de mogelijkheid om veel buiten te rijden. Het klikte en ze bleek lief, stoer en een beetje eigenzinnig. Toen ik vervolgens in 2008 de kans kreeg om Niek over te nemen van haar vorige eigenaars, heb ik ook geen moment getwijfeld. 

Welke discipline beoefenden jullie samen graag? Hadden jullie doelen en hebben jullie deze behaald?

Niek werd door haar vorige eigenaresse al uitgebracht in de endurance. Ik kende die tak van paardensport niet tot ik Niek tegenkwam. De verslavende uitdaging om je paard fit aan de finish te krijgen na vele, vlotte kilometers door een mooi landschap lag me wel. En geen wedstrijd zonder training, dus ik heb vele, vele kilometers gemaakt. Door weer en wind. Rondjes-om-de-stal, door de polder, over het strand, door het bos, over de hei, door de (Belgische of Duitse) heuvels…

Bij welke herinnering aan Niek maakt je hart nog steeds een sprongetje?

Niek en ik kwamen graag op het strand. Het samenspel van zand, golven en de lucht was elke keer anders en dat maakte dat het strand nooit verveelde. Ons hart maakte altijd een sprongetje zodra we op de strandopgang stonden – ‘Yes, we zijn er weer!’. Dat speciale gevoel blijft voor altijd een mooie herinnering.

Had ze een speciale gewoonte of eigenschap die echt bij haar hoorde?

Er zijn twee dingen die ik hier graag wil noemen! Als er iemand een zonliefhebber was, dan was het Niek wel. Wanneer half Nederland pufte van de hitte, warmde Niek een beetje op. Het leven begon voor haar echt bij 30 graden. Regen en gure wind waren echt de slechtste uitvindingen ooit volgens Niek 😉
En Niek was eigengereid, dus gaf ze perfect aan wat ze wilde. Voorbeelden zijn er genoeg. Zorgen dat je mens de bijna lege waterbakken vult (om vervolgens gewoon uit de sloot te drinken). Stalgenoten overtuigen om nu meteen ijs de waterbakken te halen in de winter. Een eigen koppel uitzoeken waar je bij in de wei wil staan. Uitdokteren hoe poortgrepen open moeten (lekkerder gras!). En ik denk dat er genoeg mensen indringend aangestaard zijn, omdat Niek allang haar voerbak had gezien die klaarstond (maar het betreffende mens nogal treuzelde in haar ogen). Of omdat die mens in kwestie een banaan had. Of wel even ergens een stengel riet kon plukken. Regel het even!

Wat maakte de band tussen jouw en Niek speciaal?

Niek was fanatiek en overal voor in, en daar hebben we elkaar echt wel gevonden. Daardoor hebben we ook heel veel tijd samen doorgebracht: in het zadel, aan de fiets, wandelend of gewoon even samen rommelen op de wei. Dan weet je ook precies wat je aan elkaar hebt. Dat ultieme vertrouwen is zo speciaal!

Waar stond Niek op stal? En hoe oud is ze geworden?

De laatste 2,5 jaar van haar leven heeft Niek genoten van haar (actieve) pension bij De Oude Dag in Zuidschermer. Geen enkel punt van zorg is daar teveel en er is echt oog voor je paard. Op die manier blijft je senior wel fit. De heftige koliekaanval die Niek fataal werd, was ongelukkige pech. Niek is ruim 30 geworden.

Waarom heb je voor Aviiso gekozen en hoe kwam je op het idee van de Zeeuwse knoop?

Van mijn stalgenoten van De Oude Dag kreeg ik een bon van Aviiso na Niek haar overlijden, zodat ik een herinneringssieraad kon laten maken. Ik wist meteen al dat ik wilde een vrouwelijke, maar toch stoere hanger wilde waarin een verwijzing terugkwam naar Niek haar Zeeuwse achtergrond. Dat is gelukt! Myrna heeft een prachtige Zeeuwse knoop gevonden en verwerkt in de hanger, waar ook haren uit de staart van Niek in te vinden zijn. Het eindresultaat overtrof al mijn verwachtingen. Op deze manier kan ik Niek altijd bij me dragen.