Bianca over haar paard
Ruby
Hoe heb je Ruby voor het eerst ontmoet, en wat was je eerste indruk?
Ik heb Ruby het eerst ontmoet toen ze aan kwam in de trailer om een week op proef te komen (nooit meer weggegaan). Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik van die zwarte billen boven de trailer klep zag uitsteken en moest lachen omdat ik niet geloofde dat dit Ruby was. Dit omdat ze groter was dan ze hadden gezegd! Verder dacht ik echt wauw, wat is ze mooi (en van mij!?! :D).
Heb je een bijnaam voor haar, en hoe is die ontstaan?
Rubs, Draak, Diva, maar de meest gebruikte was toch wel Roebel. Draak en Diva.. ja die spreken eigenlijk voor zich. Deze bijnamen zijn gewoon karakter eigenschappen hahah. De naam Roebel is begonnen bij mijn instructrice Jikke (die is uitgegroeid tot vriendin). Jikke heeft mij en Ruby echt super veel geholpen, we appte ook bijna dagelijks. Zo is Roebel er plots in geslopen. I love it, het is voor altijd blijven hangen.
Wat vond Ruby leuk om te doen, en waar had ze echt een hekel aan?
Ik ben er heilig van overtuigd dat Ruby haar favoriete ding zonnen was. Dat laaaatste stukje zon in de paddock, daar stond ze dan. Oogjes dicht, weg te dromen als t even kon. Ik geef dr geen ongelijk, want same. Daar tegenover vond ze regen vreselijk. Wilde meteen naar binnen, bijna een soort van geïrriteerd was ze dan.
Wat is je favoriete herinnering samen?
Poeh favoriete herinnering… ja heel cliché maar het zijn er zo veel. Waar ik nu vooral veel aan terug denk is dat ik altijd samen met haar in de paddock ging chillen. 9/10 keer kwam ze bij me staan en dan natuurlijk ging ik kriebeltjes geven, die ik dan soms ook terug kreeg van dr. Eigenlijk iets heel simpels, maar ik vond het altijd zo gezellig, echt ons momentje samen.
Waarom heb je voor dit sieraad gekozen?
Dit sieraad is gewoon heel passend bij mij en Ruby. Allebei een beter humeur in de zon, allebei het liefst in de zon en zij was het lichtpuntje in mijn dag, zoals de zon. Het robijntje in de hanger is vanzelfsprekend omdat ze zo heette. De maat is ook perfect voor mij. Ik ben niet zo van de grote sieraden, maar met dit formaat is het zichtbaar, en toch ook bescheiden. Heel blij mee!
Hoe heb je afscheid moeten nemen? Wil je daar iets over delen?
Ons afscheid was erg abrupt. Ik kreeg begin november een belletje van stal dat het niet goed ging met Ruby en ik snel naar stal moest komen. Ze bleek een hersenbloeding te hebben gekregen en was er heel gauw tussenuit gepiept. Heel hard, ineens is het avontuur klaar. Het is heel heftig, maar ook erg dubbel. Ik heb begrepen dat ze geen paniek heeft gehad en rustig is gaan liggen, geen lange lijdensweg dus en ook geen moeilijke beslissingen. Ik mis haar nog steeds verschrikkelijk, maar het is goed zo. We zijn op een hoogtepunt gestopt, ik heb haar alles gegeven wat ik kon en hoe oneerlijk het ook kan zijn, weet ik dat ze het goed heeft gehad.
Als Ruby je nu zou kunnen horen, wat zou je dan willen zeggen?
Er is niets niet ‘uitgesproken’, maar als ik dan nog wat zou kunnen zeggen, is het dat ik haar mis en van haar hou. En of ze een ‘sign’ kan laten zien of zo haha, Ohja! En dat ik niet kan wachten om haar weer zien.
Voor mij zitten de fijnste herinneringen in de kleinste dingen. Wat ik daarmee eigenlijk wil zeggen is, vergeet niet te genieten! Ook op de mindere momenten. Neem de tijd voor je paard en geef een dikke knuffel voor je gaat.
– Bianca
